Oorsprong van de liberale democratie

Aan het einde van de zesde eeuw v. Chr. ontstond in Griekenland de directe democratie. Deze had als doel fricties binnen de adel te beslechten door de macht aan het volk te geven. Tegenstanders van dit volkse overlegmodel waren de belangrijkste filosofen uit de Klassieke Oudheid: Socrates, Plato en Aristoteles. Pas in de 16de eeuw verzelfstandigt Machiavelli de politiek, door haar los te koppelen van de religie. Volksbetrokkenheid moest volgens hem de pijler worden van stabiliteit en weerbaarheid van de staat.  
Meer en meer filosofen zullen zich vanaf dan over het vraagstuk van de staatsinrichting buigen. Hobbes ontwikkelde het idee van het sociaal contract en de scheiding der machten werd uitgedacht door Locke, Spinoza en Montesquieu. 

De liberale democratie beweegt zich voort, maar tegelijkertijd wankelt haar bodem. Vijanden zijn populisten, autocraten en oligarchen. In twee avonden diepen we de filosofische gedachten over democratie uit, zonder de historische context uit het oog te verliezen.