als bomen konden praten...
In een wereld waarin alle bomen zijn geveld, tot planken verzaagd, tot brandhout gekliefd, tot tandenstokers gemalen, tot pulp geplet, speelt het leven zich binnenshuis af, tussen steen en plastic. Op een dag hoort een kind, onder de vloer van haar kamer, een vreemd geluid. Een krakend, ritselend, bonzend ritme. Het blijkt een boom te zijn, waarvan de twijgen zich langzaam doorheen het beton murwen. De allereerste boom die het kind ooit zag. Wanneer grote machines dreigen de boom weg te halen om plaats te maken voor een 'luchtzuiveringscentrum', moet het kind kiezen: zwijgen of in actie komen.
Michai Geyzen maakte eerder bij Laika De passant, Vuur/toren en HEROES, voorstellingen die drijven op de zeggingskracht van beelden, humor en muziek. De thema’s die hij kiest zijn universeel en raken aan de belevingswereld van ieder mens, jong en oud.
'De laatste boom' wordt een beeldend, poëtisch en muzikaal avontuur over hoe zelfs één kind het verschil kan maken.
