Gwen Cresens, Riguelle & Hautekiet

Met Bruxelles Musette brengt een ensemble rond Gwen Cresens een warm eerbetoon aan Gus Viseur (1915–1974), het accordeonantwoord op Django Reinhardt. Samen eren ze niet alleen zijn muziek, maar ook de rijke musettetraditie en de vaak vergeten accordeonisten die Brussel kleur gaven. 
 
Musette, ook wel de Parijse blues genoemd, ontstond uit een mix van Auvergne-dansmuziek en Italiaanse volksmelodieën, en werd later verrijkt met jazzswing en chanson. Het resultaat is een stijl die tegelijk opzwepend en vrolijk kan zijn, maar eveneens weemoedig en melancholisch kan zijn. 
 
Gus Viseur gaf het rijke accordeonrepertoire een nieuwe adem door er jazzelementen aan toe te voegen: swing, harmonische verrijking en veel improvisatie, geïnspireerd door de virtuoze swingjazz van Django Reinhardt en de nerveuze bebop van Charlie Parker. Viseur was een inspirerende grootmeester van het accordeon: een bevlogen componist, een meesterlijk improvisator, een oprechte jazzman én in alle opzichten een gentleman. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Gus Viseur lid werd van de beroemde Hot Club De France. 
 
Met Bruxelles Musette wil Gwen Cresens de figuur en de muziek van Gus Viseur opnieuw belichten, in zijn muzikale context plaatsen en naar het heden halen. Daarbij maakt het ensemble gebruik van originele composities van Viseur zelf, maar ook van zijn tijdgenoten, zijn opvolgers en zijn adepten: Jo Privat, Tony Murena, Marcel Azzola, Jean Corti, Richard Galliano en Rony Verbiest, aangevuld met nieuw eigen repertoire. 
 
Bruxelles Musette is een warm pleidooi om onze uitgeweken landgenoot Gus Viseur terug naar België te halen en hem een ereplaats te geven in onze rijke muziekgeschiedenis. 
Het ensemble bestaat uit muzikanten die, elk op hun eigen manier, met Brussel verbonden zijn: geboren, wonend, werkend of musicerend in de stad. Met de muziek van Gus Viseur wil Bruxelles Musette een erehaag vormen voor de vergeten en vaak onderbelichte accordeonisten die Brussel de afgelopen honderd jaar heeft voortgebracht. 
 
Vive l’accordéon! 
Ah non peut-être!