Flo Bastiaensen

Zo open, spontaan en zelfzeker Flo Bastiaensen je als mens tegemoetkomt, zo bevreemdend, mysterieus en soms ook kwetsbaar voelen haar werken aan, waarin ze de interpretatie overlaat aan de toeschouwer.

Die anonieme intimiteit neemt je mee op een reis waarvan de oorsprong verscholen ligt in haar kindertijd en die verder werd ontwikkeld tijdens haar opleiding aan het KASK. Vanuit haar Spartaanse opleiding als danseres groeide niet alleen de drang om haar passie te delen, maar ook een sterke focus en toewijding – eigenschappen die een belangrijke rol speelden in haar verdere ontwikkeling als kunstenaar.

Haar werk ademt solitude, maar eerder van het zelfgekozen soort. De personages gaan naadloos op in een dans van nostalgie en melancholie. De combinatie van kleurvlakken, geschetst lijnenspel en identiteitsloze figuren wekken soms de indruk dat het werk nog niet af is. De titel is geen letterlijke verwijzing, maar eerder een echo van het werk Café Müller van danseres en choreografe Pina Bausch.

Beide creaties verdiepen zich in de schoonheid van verbindingen binnen relaties en in de observatie hiervan, alsook de dynamieken die je als kind hebt ervaren en de bijhorende impact.