Bruno Vanden Broecke

Ik heb echt niks met auto's
maar ik had een vreemde droom
heeft me lang bezig gehouden
het gaat over een
-hoe zegt ge dat-
een gezinswagen

Ik ben negen jaar
en mijn moeder en ik kijken uit het raam
We zien een sterk gespierde man in een marcelleke
die één per één
alle vier de banden
van de witte Citroën BX
van m'n vader demonteert
daarna haalt hij een voorhamer boven
en slaat alle ramen in gruzelementen
scheurt vrolijk alle zetels
-voor en achter-
in frennen vaneen
rukt de autoradio eruit
breekt de zijspiegels af
trekt het stuur eruit

en mijn moeder kijkt ernaar
en ze doet niks
en ik loop naar buiten 

de man in zijn marcelleke is – poef – opgelost

en ik wil roepen
ik wil schreeuwen
maar het lukt me niet
het lukt me alweer niet
voor mezelf opkomen
waarom is dat zo moeilijk

en ik kijk naar wat er van de Citroën overblijft 

ik zie het plekje waar ik altijd zat
als we op vakantie vertrokken
In het midden van de achterzetel
zo een beetje naar voor
tussen m'n vader en m'n moeder in
ellebogen op de zijkant van hun stoelen
en ik mag het cassetje kiezen om in de autoradio te steken 

‘lieve kleine pirana
verscheur me’

Lasse Vonck werd als jonge kunstenaar door pers en publiek uitgeroepen tot wonderkind en bejubeld. Dertig jaar later is dat niet meer het geval. Dat de mensen hem met de jaren vergeten zijn, vindt hij een dragelijk lot, maar hij is op de dool: hij zoekt een doel. 

Op een lentedag zonder glans is Lasse bij het ontwaken zodanig vervreemd van zichzelf dat hij niet meer goed weet wie hij is. Hij kan zelfs niet meer spreken. 

Confessie is geïnspireerd op het tijd- en weergaloze verhaal De Gedaanteverwisseling van Franz Kafka. Het schetst een portret van de mens als stil protest.

Confessie is een nieuwe theatertekst van Raven Ruëll, geschreven voor en gespeeld door Bruno Vanden Broecke.