Niels Boutsen (van de band Stoomboot) werkte twee jaar lang als muzikant in De Rotonda, een opvang- en begeleidingscentrum voor tienermeisjes. Zonder ervaring in de jeugdhulp speelde hij er piano met de jongeren en schreef hij samen met hen liedjes over hun leven en uitdagingen.
In Was ik maar een muis deelt hij zijn verhaal en brengt hij deze liedjes tot leven. Het gaat over kleine en grote waarheden, over wat jongeren raakt, wat hen overkomt en hoe het is om te leven in een wereld vol verwachtingen. Zonder grote gebaren, maar met een open blik.
De voorstelling biedt een unieke inkijk in een vaak gesloten wereld, vanuit een onderbelicht perspectief: dat van de jongeren zelf.
Volgens rapporten van onder andere Kind en Gezin en het Kinderrechtencommissariaat groeit ongeveer één op de zeven kinderen in Vlaanderen op in een kwetsbare thuissituatie, zoals armoede, echtscheiding, mishandeling of psychische problemen bij ouders. Dat maakt deze voorstelling relevant voor een breed publiek.
“Het is zo belangrijk dat de verhalen van jongeren uit de jeugdzorg gehoord worden door een breed publiek. De manier waarop jongeren zelf hun stem konden laten horen bij het tot stand komen van de voorstelling, is een prachtig voorbeeld van participatie.” – Caroline Vrijens, Vlaams kinderrechtencommissaris
De podcast
Niels maakte ook een podcast over de jeugdhulp die nog dieper graaft dan de voorstelling. Sleutelfiguren zoals de rechtbank, het CLB, het JAC, psychologen, psychiaters en ervaringsdeskundigen komen in de voorstelling onrechtstreeks aan bod, maar zijn essentieel om de wereld van de jeugdhulp te begrijpen.
In de podcast gaat Niels met hen in gesprek en werpt hij een licht op een wereld die nog te vaak in het duister opereert. Want het verhaal van jongeren in leefgroepen is uiteindelijk een verhaal over ons allemaal: hoe wij als maatschappij omgaan met mensen die (even) buiten de lijnen kleuren.
Een moment dat blijft hangen
Was ik maar een muis is een moment vol muziek, verhalen en misschien wel een nieuw perspectief.
