Un homme qui crie

Mahamet-Saleh Haroun – Tsjaad/Fr ’10 – 91’

Zestigplusser en gewezen Olympisch zwemkampioen Adam werkt als badmeester in een luxehotel in N’Djamena, de hoofdstad van Tsjaad. Door zijn omgeving wordt hij nog steeds respectvol le champion genoemd. Sinds enkele jaren is zijn zoon Abdul zijn assistent. Wanneer het hotel wordt overgenomen door Chinese investeerders wordt het personeelsbestand gerationaliseerd. Adam wordt gedegradeerd tot parkeerwachter. De zoon krijgt de baan van zijn vader. Adam moet voortaan de slagboom van het hotel op- en neerlaten. Hij voelt zich vernederd en gefrustreerd. Het uniform, dat te klein is voor zijn oude maar nog fiere lichaam, maakt de vernedering des te groter. Ondertussen rommelt de burgeroorlog op de achtergrond. De regering verlangt van de burgers een oorlogsbijdrage. Maar Adam heeft geen geld. Hij heeft alleen zijn zoon …

Een film uit het staatarme Tsjaad is geen evidentie. Wat regisseur Haroun met beperkte middelen realiseert, dwingt respect af. Het camerawerk is knap, de acteerprestaties overtuigend en het scenario weloverwogen. Sober en zonder de minste overdrijving wordt de neerwaartse spiraal van het hoofdpersonage getoond. In de ogenschijnlijke gelatenheid zit de machteloosheid van een heel continent vervat. Onderscheiden met de Prijs van de Jury in Cannes.