Theater Zuidpool

Opus XX

De appel valt niet ver van de boom. Actrice Sofie Decleir evenaart in OPUSXX het talent van Jan Decleir, één van de grootste Vlaamse acteurs en tevens haar vader. Een expressieve en kleurrijke stijl, het virtuoos spelen met de stem, kracht die uit de ogen vonkt, vol overgave en met heel het lichaam tekst en personage vertolkend…

Hoewel Sofie Decleir een vaste waarde is in de theaterwereld, speelt ze met deze voorstelling trouwens haar eerste monoloog. Zelf zegt ze hierover: Het is prettig het gevoel te hebben dat je alles in de hand hebt, maar als het fout loopt, heb je het ook echt zelf verknald. Fout loopt het echter nooit, integendeel.

In OPUSXX speelt Sofie Decleir het geweten van de mensheid. Ze vertelt over historische feiten, zoals de concentratiekampen en de kloontechnologie. Dit op een lichtjes verbaasde, soms naïeve en zacht humoristische wijze. Een knappe mengeling van kinderlijkheid, wantrouwen, ongeloof en ernst. Ze vermijdt hiermee een keihard oordeel over de daden van de mens. Ze schakelt tal van weetjes aan elkaar en weeft hiermee een helder verhaal. Losse feiten worden een constructief geheel en zorgen dat er zich bij de luisteraar zelf stilaan een overheersend en overdonderend besef aftekent: de menselijke beschaving is één groot absurd theater.

OPUSXX is gebaseerd op Europeana: een zeer korte geschiedenis van de twintigste eeuw van de Tsjechische schrijver Patrick Ourednik. Dit boekje belandde toevallig bij Sofie op aanraden van een vriend. Ourednik bekijkt de wereld alsof hij van een andere planeet komt, een marsmannetje dat even is komen kijken. Een absurde kijk die zich volgens Sofie leende om vertaald te worden naar een theaterstuk.

OPUSXX is dan ook een pakkende kijk op het gekkenhuis dat ze 20ste eeuw was. Wie deze recente geschiedenis kent wegens (deels) meegemaakt, moet gaan kijken om herinnerd te worden. Wie ze niet kent, moet zeker gaan. Om lering te trekken.

Uit de pers:

Wat Sofie Decleir doet met de monoloog OPUSXX, dat is wat een mens verliefd doet worden op theater. Zo wezenlijk essentieel in vorm en inhoud, zo subtiel in spel en decor, zo zwaar regent het feiten. (De Morgen)

Sofie Decleir is net als haar vader grandioos in het brengen van een monoloog. Alle nuance ligt in haar spel en breekt uit haar stem: soms drammerig en kinderlijk opgewonden, soms overslaand van emotie, gewrongen woede of een gesmoorde snik. Haar blijk is zo mogelijk nog feller, droeviger, natter. (De Morgen)

Sofie Decleir heeft haar absolute overtuiging, in hoe ze de geschiedenis brengt. Glinsterend smaakt ze haar tekst als voor het eerst. Soms stokt ze, omdat ze weet wat er nog allemaal aan ontluistering volgt. Zo bevrijd, zo straf en toch zo bescheiden speelde ze nog nooit. Stijl en relevantie: Sofie Decleir heeft werkelijk alles in OPUSXX. (De Standaard)

Letterlijk en figuurlijk: OPUSXX is verbijsterend sterk theater over de verbijsterende onbeholpenheid van de mens. (Knack)

Sofie Decleir speelt niet een geschiedenis van de mensheid, maar het verhaal van een mens die stilaan tot een inzicht komt. Ze gaat een gesprek aan met haar publiek, al verwacht ze geen wederwoord. Ze is een volksvrouw die haar weg naar huis even onderbreekt omdat ze echt iets te vertellen heeft. Ze heeft er blijkbaar goed over nagedacht maar uiteindelijk voelt ze zich ook, ondanks haar inzicht, onmachtig omdat ze voelt dat de pas begonnen nieuwe eeuw dezelfde richting uitgaat, of liever op hetzelfde punt blijft staan, wachtend op wie, op wat? (theatermaggezien.net)